As ovellas, o lobo e o cine.

Na gala de entrega dos Premios Goya de onte a reivindicación máis recurrente foi a relativa a que se adopten medidas para impedir as descargas de películas polos internautas.
Non creo que deba ser esa a meirande preocupación dos responsables do cine español. Non podo aportar datos concretos, evidentemente, pero teño a idea - ó mellor errónea, quen sabe- de que do total de películas descargadas nas redes P2P, as películas españolas deben representar un porcentaxe bastante pequeno, por non dicir ínfimo. Coido que, se alguén se debe preocupar por este tema, deberán ser os representantes das grandes corporacións e productoras, case sempre multinacionais, que acaparan case que a totalidade das películas que se distribúen e exhiben en España, iankis prácticamente todas elas e de pésima calidade. Por eso me resulta curioso que o gremio cinimatográfico estea tan preocupado por esta cuestión cando entendo, desde o meu modesto e profano punto de vista, que quenes máis sofren o tema das descargas son, precisamente, os principais inimigos do cine español. Aí o paradoxo. A ovella confesando co lobo.
Coido que a defensa da cultura propia, especialmente no eido do cine - moi ligado actualmente ó concepto de entretemento-, pasa por medidas máis decididas no sentido do que se deu en chamar "excepcionalidade cultural" tendentes a garantir unha porcentaxe mínima de productos propios nas carteleiras como se fai noutros países europeos do entorno con resultados bastante aceptables.
Reivindiquemos, pois, iso e deixemonos de caralladas internáuticas, que serán outros os que deberán mollarse o cú nese rego.