quarta-feira, 29 de abril de 2009

Botellas

Ás veces nos xornais entre tanta noticia negra, palabras malintecionadas e desinformación tamén se atopa poesía.

terça-feira, 28 de abril de 2009

Felicidade e escritura

Non lin nada deste señor. Pero sen embargo a entrevista con el que publicaba hoxe EP esperta en min unha grande curiosidade. Nela hai tres ou catro afirmacións que resultan bastante interesantes. “Un home feliz non pode ser escritor”. Haberá opinións para todo. Eu coido que ten razón.

domingo, 26 de abril de 2009

Chuvia no ADN


Na metade da mañá a escuridade que o invade todo sácame da letarxia. Comeza a chover na diáspora. Vinte minutos con bátegas, tronos e lóstregos. Sinto a necesidade de baixar. Teño a desculpa do xornal e de ter que subir o pan. Busco un recuncho a carón da fiestra para tomar un cortado e botar unha ollada ao xornal mentres desfruto do espectáculo que me fixo espertar os sentidos. A xente corre polo chafrán. Xa dixo o poeta que arrenegaba de quen foxe da choiva coma do demo. Unha pandemia nace en México. Os italianos de Barcelona celebrar referendum: hai “fuga de corazóns”. Un ano despois, Betancourt. Príncipe de Asturias?. Os libros arden mal. Que dirían os mass media se fose ao revés.1.104.537.600 segundos de liberdade, grándola vila morena. As chicas de oro.
Media hora despois a través do vidro xa loce o sol. Saio e o ceo azul sentenciou o partido sen precisar dos segundos corenta e cinco minutosi Dúas mozas na esquina miran mal. Lembro a Pacino dicindo “ a cidade convértenos en animais”. Subo a tobeira.

sábado, 25 de abril de 2009

quarta-feira, 22 de abril de 2009

Manuel Rivas na Galería Sargadelos


No serán previo a Sant Jordi, Rivas obsequiou en Barcelona ós galegos da diáspora co mellor dos agasallos: a palabra. Malia que o boicot tecnolóxico tentou silenciar a poesía, puidemos desfrutar dunha afonía amiga. E nela agromaban os petróglifos e os círculos concéntricos, os antónimos e as lembranzas, o arte e a boca da literatura.

O faro onte alumeaba máis de 26 millas de luz e o seu resplandor tocaba a confluencia de ProvenÇa con Rambla.

Alí achegouse tamén a memoria. Ecoaban os versos doutro recital de Manolo Rivas fai xa uns anos, moi lonxe, máis lonxe do que puidera parecer mirando só o almanaque. Moito andei dende entón, moitas cousas mudaron e outras tantas quedaron polo camiño . A Bolecha, porén, seguía sentada ao meu lado e as palabras inzadas de vida envolvíano todo.

terça-feira, 21 de abril de 2009

Singraduras



Os antigos mariñeiros fenicios, gregos e tartesos navegaban pouco menos que a cegas durante o día, sen referencias a través dun mar inmenso e practicamente descoñecido. A súa orientación e a mellor das cartas mariñas chegaba tras o solpor, nun ceo cheo de luces e estrelas que sabían ler perfectamente. Entre constelacións e planetas, entre o Setestrelo e Osas grandes e pequenas, o home coñecía perfectamente a súa posición e o camiño a seguir. Paradoxalmente, na escuridade da noite estaba o maior coñecemento.
Segue a ser así. Talvez o home non estivo nunca tan perdido como agora, cheos de luces, cores, pantallas, mapas, voces, información que desinforma, móbiles, xente máis que persoas, comodidades, fotos e espellos. En resumo, confusión. Como antigamente, o verdadeiro avance só terá lugar na escuridade, na noite, na soidade e o silencio. Procurando dentro de un mesmo e non fóra. Só dende aí se poden dar pasos firmes e seguros. Dos momentos máis escuros da vida se tiran as mellores leccións.

domingo, 19 de abril de 2009

Clásicos


É recomendable botar man de vez en cando dun clásico. Unha opción pode ser “Adiviña quen vén cear esta noite”. Ademais de contar cun gran reparto, resulta entretida, amena e divertida. Os seus diálogos intelixentes, que ben merecen o Oscar ao mellor guión recibido, suscitan interesantes reflexións sobre os prexuízos.

Mesmo semella nalgúns aspectos especialmente actual. Unha das conversas entre os personaxes de Spencer Tracy e Sidney Poitier ten aínda mais graza na era do emperador Obama.

segunda-feira, 13 de abril de 2009

Un país ferido

Cando ves esmorecer o teu país, a túa cultura e a túa lingua, o estado de alarma derivado desa situación fainos buscar unha solución inmediata, radical, que nos aparte de enriba esa espada de Damocles. E este tipo de repostas tan enérxicas búscanse case que exclusivamente na política, e acabamos facéndolle o xogo a uns medios de desinformación que deciden, segundo lle conveña ó amo de Madrid, sobre que debemos falar, en que debemos pensar, implicándonos ós lectores, ouvintes ou televidentes en debates simplóns e anecdóticos con temas de curto recorrido. Así ten que ser ademais nos tempos actuais do pensamento único que manufactura consumidores acríticos. E aí temos que resistir.

Con todo, a defensa dun país pasa tamén por outros eidos. Nunha interesante entrevista en Galicia Hoxe, Víctor Freixanes fai fincapé na importancia doutro tipo de traballo. “A política é unha parte importante do poliedro, pero só unha parte. Sen unha sociedade civil forte, consciente do seu, moderna, desacomplexada, non hai unha Galicia posible. Hai que traballar con firmeza, con intelixencia, con xenerosidade e paciencia, na sociedade civil”.

Sen dúbida. Non só parece razoable senón que sabemos que é así. E resulta difícil atopar a calma e a serenidade necesarias en momentos tan duros para levar a cabo unha tarefa tan virtuosa e imitar o xeito de traballar desa poalla tan nosa que, pouco a pouco, vai calando en todo. Pero hai que mirar máis aló. Por moito que a mirada de Galiza neste momento sexa a dun animal ferido.

quarta-feira, 8 de abril de 2009

Comunicación


-Non sei se é bo que esteas tan calado.

-(...)

-En que pensas?

-En nada.

-En algo pensarás.

-(...)

-Debes ser a única persoa que coñezo, e probabelmente a única do mundo, que é quen de estar sen pensar en nada.

-(...)

-Cando non mo dis é que é algo malo.

-Que non...

-Entón porque non me dis en que pensas.

-En nada.

-Xa.

-En nada importante.

-Vale.





-E agora?

-Que?

-Agora tampouco pensabas en nada, non?

-Tampouco.

-Ti debes pensar que son parva e non te coñezo.

-(...)

-É iso? Coidas que son parva?

-Non.

-Dis que non para que cale?

-(...)

-Iso que significa? Que si?

-Non.

-Mira...mellor imos deixalo...

-(...)

segunda-feira, 6 de abril de 2009

A importancia de ser esdrúxulo.

Paseando pola Ferradura, decateime de que son proparoxítono.
Tomo nota da corrección e aproveito para darlle as grazas, dobremente, a X. M. Eyré.

domingo, 5 de abril de 2009

Neve fundida con palabras.



E falando de palabras: é inminente a chegada ás librarías do novo poemario de Manuel Rivas, A desaparición da neve, do que Alfaguara xa adianta algo na súa páxina web. Deveciamos pola nova incursión poética de Rivas. Unha mostra:




"A ENIGMÁTICA ORGANIZACIÓN

A Marcos Valcárcel

Veñen as palabras reclamar o seu,
o subtraído.
Fóra dos campos de traballo,
móvense coidadosas como a porcelana
ou o primeiro día de abril.
Non osmas o recendo higrófilo
das súas follas de espiga,
a suor argonauta do seu gran?
Existen.
Existe o aviador que le braille na noite.
Existe a vesga que leva voces baixas
no seu paxe de ourizos.
Existe a boca da literatura,
a tola que fala soa
como unha medusa.
Existe a boca do pozo que enxamea,
polposa, mal falada,
protexendo os seus.
Existe outra saudade.
Existe o tren onde viaxa unha saudade
desposuída.
Dormen as palabras
baixo o alzheimer das pontes.
Nos sumidoiros desenvólvese a historia:
as falsas testemuñas torturan os poemas.
No tormento da asfixia,
perden o ar,
a valiosa información.
Salvaranse os que simulen a morte
nun esplendor de herba.
Ou os que lembren un romance de cego
onde todo se conta
sen esperanza e sen medo.
Ou aqueles que rescate a enigmática organización
das palabras en vilo".

quarta-feira, 1 de abril de 2009

AS PALAVRAS, de Eugénio de Andrade.

São como um cristal,

as palavras.

Algumas, um punhal, um incêndio.

Outras,

orvalho apenas"